Ένας χρόνος κλείνει σήμερα από την προκήρυξη δημοψηφίσματος της ελληνικής κυβέρνησης. Ο λαός απάντησε όχι και φυσικά η απάντηση αυτή δεν αφορούσε ακριβώς την συμφωνία- αυτό είναι το τυπικό μέρος- αφορούσε γενικώς τη θέση της Ελλάδας μέσα στο ευρώ.
Όλοι γνωρίζουν, πως εάν εκείνη τη στιγμή το ερώτημα ήταν μέσα ή έξω από το ευρώ, η απάντηση θα ήταν έξω. Ο λαός απηυδισμένος από τα μνημόνια, οργισμένος με τους ευρωπαίους θα αποφάσιζε αποχώρηση, εάν είχε μια αποφασισμένη ηγεσία. Πλην όμως, για λόγους ανεξάρτητους της λαϊκής βούλησης, η κυβέρνηση δεν έκανε τη ρήξη. Και ο λόγος είναι πως δεν υπήρχε πολιτική τόλμη ούτε επεξεργασμένο σχέδιο εξόδου. Έτσι, μοιραία, το όχι περιορίστηκε στη συμφωνία και φυσικά έγινε ναι, καθώς ήρθε μια άλλη συμφωνία που πέρασε στα μουλωχτά. Αυτό λοιπόν που έκαναν οι βρετανοί, θα το είχαμε κάνει εμείς πριν ένα χρόνο.
Όλοι γνωρίζουν, πως εάν εκείνη τη στιγμή το ερώτημα ήταν μέσα ή έξω από το ευρώ, η απάντηση θα ήταν έξω. Ο λαός απηυδισμένος από τα μνημόνια, οργισμένος με τους ευρωπαίους θα αποφάσιζε αποχώρηση, εάν είχε μια αποφασισμένη ηγεσία. Πλην όμως, για λόγους ανεξάρτητους της λαϊκής βούλησης, η κυβέρνηση δεν έκανε τη ρήξη. Και ο λόγος είναι πως δεν υπήρχε πολιτική τόλμη ούτε επεξεργασμένο σχέδιο εξόδου. Έτσι, μοιραία, το όχι περιορίστηκε στη συμφωνία και φυσικά έγινε ναι, καθώς ήρθε μια άλλη συμφωνία που πέρασε στα μουλωχτά. Αυτό λοιπόν που έκαναν οι βρετανοί, θα το είχαμε κάνει εμείς πριν ένα χρόνο.
