Τις τελευταίες ημέρες, έχω ξεσκιστεί στο διάβασμα. Δεν σας λέω τι διαβάζω γιατί θέλω να μην τα έχετε διαβάσει, ώστε, όταν τα γράψω στο μπλογκ, να νομίζετε πως είναι δικά μου και να με θαυμάζετε απεριόριστα.
Όταν παρακολουθώ την επικαιρότητα, με πιάνει μαύρη αελπισία.
Όταν κοιτάω τους ανθρώπους γύρω μου, να γελάνε, να αγκαλιάζονται, να φιλιούνται, να παίζουν με τα παιδιά τους, πλημμυρίζω από αισιοδοξία.
Αισιοδοξία νιώθω κι όταν διαβάζω.
Διαβάζοντας, θυμάμαι πάντα πως η Ιστορία τρέχει πιο αργά από τις δικές μας ζωές.
Εμείς βιαζόμαστε να γράψουμε Ιστορία και να χωρέσουμε την Ιστορία στις μικρές χρονικά ζωές μας, αλλά η Ιστορία μετριέται με τους αιώνες και όχι με την διάρκεια της δικής σας ή της δική μου ζωής.
Έχει κάνει τεράστια βήματα η ανθρωπότητα τους τελευταίους αιώνες.
Από τα ανθρώπινα δικαιώματα μέχρι τα τεχνολογικά επιτεύγματα, η ανθρωπότητα έχει κάνει άλματα.
Από την δουλοκτησία και την φεουδαρχία περάσαμε στον καπιταλισμό, ο οποίος είναι ανώτερο σύστημα από τα προηγούμενα γιατί ικανοποίησε τις ανάγκες περισσότερων ανθρώπων από τα προηγούμενα.
Και το επόμενο σύστημα θα είναι ανώτερο από τον καπιταλισμό, γιατί θα ικανοποιήσει τις ανάγκες ακόμα περισσότερων ανθρώπων.
Τα συστήματα αλλάζουν, όταν αλλάζουν οι ανάγκες των κοινωνιών.
Τα συστήματα δεν αλλάζουν με το ζόρι ή από ιδεολογία.
Η ανάγκη αλλάζει το σύστημα.
Η ανάγκη έφερε την ανθρωπότητα μέχρι εδώ.
Η ανάγκη θα την πάει και παραπέρα.
Μην μας ξεγελάει το ότι ο άνθρωπος μετατράπηκε από δούλος σε πράγμα.
Η ανθρωπότητα θα το αλλάξει και αυτό.
Σήμερα γιορτάζω τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων που έζησαν πριν από εμάς και τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων που έρχονται μετά από εμάς.
Επίσης, γιορτάζω και εμάς.
Ένα πράγμα είναι η ανθρωπότητα. Ένα σύνολο.
Και ο καθένας μας είναι ένα κομμάτι της.
Κι αυτό είναι μαγικό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου